Hier komen (uw) verhalen/artikelen te staan.

 

2 African Dreams, Jan van den Hurk

Oud-Beijerlanders in Oyarifa

Koos en Adri weer thuis

Mail van Koos 2.

Mail van Koos 1.

Koos Batist: Weer naar Ghana

Bezoek vanuit Oude Westen Pastoraat

Irene Poldervaart

Arnold en Rixt

(Bouw)verslag 2008: Koos en Adri Batist

 

 
 

2 African dreams…

(binnengekomen) februari 2011

____________________________

 

Najaar 2010 had ik het genoegen ruim 5 weken te gast te mogen zijn bij mijn oude schoolmaat Joop in Ghana.  Ik was hem toevallig – na zo’n 45 jaar – weer op het spoor gekomen via internet en zijn eigen, jawel, ‘African Dream’ site.

 

Meteen een mailtje gestuurd en ook vrijwel direct een reactie die wel duidelijk maakte dat hij ‘Sjengske van de bakker in Brabant’ nog wel kende en wat belangrijker was, hij nodigde me meteen van harte uit om hem op te zoeken in zijn zojuist bijna gereedgekomen en zelfgebouwde compound (zie de eerdere verslagen van Koos ‘de perfecte architect’) van African Dream met eigen gastenverblijf.

 

Dit was niet veel minder dan een geschenk uit de hemel, aangezien ik het idealisme uit mijn jeugd om in Afrika mensen te helpen nooit ben kwijtgeraakt, ook al heb ik ooit– anders dan Joop – afgezien van een leven als missionaris. Al die tijd heb ik mijn eigen kleine ‘African Dream’ stiekem behouden en na pensionering vond ik het dan ook tijd om te kijken of er niet iets nuttigs voor me te doen zou zijn in Afrika. Daar leek het me nooit te laat voor, al bleek een reguliere weg daartoe al snel wat moeilijker begaanbaar dan gedacht. Joop’s uitnodiging was dus niet aan dovemans oren gericht!teen bij aankomst bleek eigenlijk al dat het een prima keuze geweest was om daadwerkelijk te gaan, hoewel mijn echtgenote (nog) niet mee ging om toch vooral mijn ideaal niet in de weg te staan. De ontvangst was meer dan wat je zelfs van een oude maat mag verwachten, zeker met de bijdragen van zijn Ghanese vrienden en kompanen in zijn Dream, Emefa en Ken, Selali, Sesi en Selii, overweldigend warm! En dit is zo al die tijd gebleven. Ontbijten met muziek van Ken en ‘s avonds regelmatig een drankje met muziek van Ken, dan duurt een dag nooit lang, ook al begon die voor mij doorgaans wat onbetamelijk vroeg….!

 

Met Ken ben ik o.a. een dag te gast geweest bij een soort sekte van ‘Daughters of Sion’, die een vrouwendag hadden en waar Ken als zanger/entertainer optrad. Geweldig hoe hij dat doet en ter plekke toepasselijke teksten verzint (...zelfs dat hij zelf dagelijks bacillenkiller Sidalzone gebruikt (??), het product van de sponsor van dit alles!).

 

Op de compound heb ik slechts wat aan de ‘finishing touch’ mogen bijdragen door het mee- en aanbrengen van een 50-tal Hollandse spotjes, die wat warmer licht verspreiden dan de gebruikelijke Ghanese knotsen van spaarlampen, die ook met een fraaie knal blijken te kunnen exploderen trouwens...

 

Wat me het meest aansprak was dat Joop me meenam naar het naar hem genoemde schooltje in Zenu, zo’n 17 km van Oyarifa, maar wel meer dan een uur rijden met Ken of de taxi over vaak nauwelijks bestaande wegen.

Ik trof daar een enthousiast echtpaar Mary en Anthony, die samen met een aantal veelal jonge docenten, een complete basisschool runnen. Gestart in 2003 als ideëel privé project met een handjevol leerjongens en meisjes van Anthony als kunstenaar/houtbewerker, krijgen er nu zo’n 300 (!) leerlingen dagelijks les én een op school bereide warme maaltijd in een zelf bij elkaar gescharreld, maar degelijk gebouw van steen met golfplaten dak. Ik was diep onder de indruk, temeer daar ik –zelf een leven als docent achter de rug-  zag dat het niveau van de lessen heel behoorlijk was. Alles gaat in het Engels, toevallig mijn specialiteit, en ik had van een uitgever in Nederland heel modern onderwijsmateriaal Engels voor de basisschool mee gekregen, inclusief prachtig geluidsmateriaal met liedjes, iets wat de kinderen overal, maar zeker in Afrika, erg aanspreekt. Hier in Moergestel zouden ze er jaloers op zijn...! Nu moest er nog wel een cd speler komen natuurlijk...maar niet alleen die. Joop had een keer een thermometertje bij zich en zag tot eigen verbazing dat de temperatuur in de lokalen opliep tot boven de 35 graden! Wat wil je, met een dun golfplaten dak en een onbarmhartig geselende zon...voor niemand te harden, en slechts 2 lokalen voorzien van plafondventilators! Dezelfde avond heb ik een bewogen mailtje met enkele fotootjes naar familie en vrienden gestuurd (gelukkig deed de stroom en het net het even tegelijk). Het resultaat daarvan was dat bij mijn vertrek 5 weken later alle lokalen die dingen hadden, enkele (allang) noodzakelijke zaken waren aangeschaft, het door een storm vernielde zeil van de eettent was vernieuwd , etc.. Allemaal kleine druppels misschien op de bekende plaat, maar wat een genot om die blije gezichtjes te zien. Dat was mijn oude ‘dream’!

 

Tussendoor ben ik enkele dagen alleen op reis geweest, naar de kust en naar Kumasi en Nkoranza, waar ik nog een mooi project ‘Hand in Hand’ bezocht, waar een jonge dorpsgenote elke zomer 5 weken vrijwilligerswerk doet met door familie verstoten geestelijk gehandicapte jongeren. Petje af hoe ze daar een warm thuis voor weten te scheppen!

 

Ja, en Joop dan? Nou, die is weer net zo onmisbaar op zijn plek nu als hij waarschijnlijk eerder overal in Ghana (en Rotterdam?) geweest is. Ik heb daar enkele staaltjes van mee mogen maken, bv. in Nima, een deel van Accra, waar je wellicht liever niet alleen rondloopt als blanke, maar waar Joop als een heuse koning van sociale bewogenheid wordt onthaald. Ook de school zou het moeilijk redden zonder zijn inbreng. Overal wordt zijn raad voor gevraagd, tot voor de agenda van een oudermeeting toe.... en de compound is een soort toevluchtsoord aan het worden voor mensen in nood, of dat nu een ziek kind en geen geld of huwelijksproblemen betreft. Ook Emefa speelt haar rol daarin met het aanhouden van een voorraadje medicijnen bv. en haar Afrikaanse kijk op de zaak. Het gastenverblijf wordt ook al volop benut. Verscheidene gasten dienden zich aan tijdens mijn verblijf, waaronder een jonge vluchteling uit Sierra Leone, die in Nederland maar geen verblijfsvergunning kreeg ondanks volledige inburgering en een vrouw en 2 kindjes....tegen de verwachtingen in kreeg Joop in Ghana geregeld dat hij voorgoed terug is in Nederland en een baan heeft! Ook een bezoek van Koos Batist en later ook Joop’s zus met echtgenoot zorgde voor een gezellige aanvulling van het gastvrije nest... Jammer dat ik de ‘opening’ van het gastenverblijf met een heuse ‘Kerst Special’ op kerstavond met kinderen van de school op de compound niet meer kon meemaken. Deze ontmoetingsplek tussen culturen, die Joop met zijn vrienden heeft gemaakt, verdient de steun, die elders op deze site gevraagd wordt, ten volle. Ook u bent er welkom!

Het was wat moeilijk om na bijna 6 weken afscheid te moeten nemen van dit nieuwe ‘thuis’, al was ook het weerzien met mijn eigen Marijke, na 7uur vliegen en een in die korte tijd zo’n 40 graden (!) gedaalde temperatuur, natuurlijk hartverwarmend. Heel welkome warmte als je in alleen een dun Ghanees bloesje op een besneeuwd Schiphol landt bij -8 graden....effe wennen weer dus!

 

Jan van den Hurk

 

 
 

Oud-Beijerlanders in Oyarifa

(binnengekomen) juni 2011

____________________________

Impressies van Kees & Ria Boon

 

OCEAN VIEW

by: Ken Carbonu

I’m walking on, finding out,

whom am I supposed to be,

Yes I’m walking on trying out to find a way,

I’ve been searching for my destiny,

All the days since I was born,

Yes I’m walking on trying to find myself,

I’am searching for a long long time,

Looking for the day when I can be in control,

I’m looking for a solution at the end.

 

Met dit lied, gezongen door Ken Carbonu waarbij hij zichzelf op de gitaar begeleidde, heeft hij zich wat mij betreft zich muzikaal op de kaart gezet. Maar niet alleen muzikaal: in de tekst klinkt door hoe hij in het leven staat, en waar hij naar toe wil. Dit is zijn levensmotto.

 

Ria en ik verbleven van 1 tot 10 oktober 2010 in Ghana bij Joop, Ken & Emefa en de kinderen. Voor mij een tweede ontmoeting met het land Ghana, voor Ria haar Afrika-doop. Het was een bijzonder soort vakantie om tijdelijk een inwoner van Oyarifa te zijn, het dorp in de buurt van de hoofdstad Accra, waar Joop en zijn Ghanese familie hun leven leiden, beter gezegd delen met de plaatselijke bevolking en de vele gasten. Er zal niet gauw een dag voorbij gaan zonder bezoek: dan de buurman met een verzoek, werklui die graag hun dagloon willen ontvangen, vuilnisophalers, oude vrienden die even langskomen, een jong stel dat als touroperator belangstelling heeft voor het bijna voltooide gastenverblijf enz.

 

Gesprekken en muziek zijn belangrijke ingrediënten bij een bezoek aan Joop, en een lekkere bak èchte koffie. Dit zijn de vaste elementen die ondanks stroomuitval gewoon doorgang vinden. Soms zaten Joop en ik zwijgend achter onze laptops om de mail te checken of anderszins het internet te bekijken. Ook dat waren bijzondere momenten.

 

Na een bezoek aan Cape Coast (met de bus) en Elmina (overnachting in Bridge House) en later in de week naar de watervallen van Ho Hoe, stond ook nog een bezoek aan The Father Joop Visser School op het programma. Bij aankomst stond de klas buiten aangetreden en zong ons een hartelijk welkom toe! Akwaaba. Dat voelden we ons zeker.

 

Een zaterdag in Accra om “even” een tweetal zaken te regelen, neemt, een lekke band incluis, een groot deel van de dag in beslag. De zojuist gemaakte pasfoto voor het nieuwe paspoort van Joop vindt geen genade in de ogen van de medewerkster van de Nederlandse ambassade (een megalomaan gebouw, gebouwd van onze belastingcenten) zodat er opnieuw gereisd moet worden door het drukke verkeer van de hoofdstad naar die ene winkel waar ze het tegen Westerse prijzen (!) wel goed blijken te kunnen. Voor het sluiten van de ambassade blijkt het nog wel net te lukken. Hoewel er voor de ambassade niet gestopt mag worden door auto’s, werkt de beproefde truc van Ken goed: gewoon je motorkap omhoog doen en wat water uit de fles in het koelsysteem gooien. En als je dat nu maar lang genoeg rekt, kun je wel even blijven staan…

 

Zondagmiddag 10 oktober zijn we met onze ‘vaste’ taxichauffeur naar het vliegveld gegaan om Ria weg te brengen. Zelf zou ik de volgende week nog blijven voor het geven van een Daisy-training aan docenten om gesproken boeken te maken voor blinde en slechtziende leerlingen. Dit vindt plaats in een gebouwtje van de Ghana Blind Union, waar toevallig ook Deense optometristen zijn neergestreken om gratis oogmetingen bij de bevolking. In die week is er ook onder grote belangstelling een oogkliniekje geopend.

 

Leuk was het dat Ken en Emefa de moeite namen om mij in het hotel op te zoeken, waar we op het houten terrasje uitkijken over de oceaan. Op de hotelkamer heb ik nog een opname gemaakt van een paar liederen van Ken. (Luister maar naar Ocean View).

Tijdens de ‘white cane day’ op het centrum werd ik ook vereerd door een bezoek van Joop himself. Dat Joop een bekende verschijning in Accra is, werd mij ook daar duidelijk.

 

Op 17 oktober verliet ik Ghana. Voor hoelang?

 

Gelukkig hebben we nog regelmatig contact met vooral Emefa omdat Ria de kettingen die Emefa zo als kunstenares maakt in Nederland verkoopt voor het project African Dream. Zo blijven we op de hoogte van de ontwikkelingen in Oyarifa.

Klik op de foto om naar haar website te gaan:

Wilt u wat bestellen,

mail dan naar: africanart27@gmail.com

 

Kees en Ria Boon

 
 

KOOS EN ADRI ZIJN WEER THUIS

januari 2010

____________________________

 

Adri en ik zijn weer thuis, terug uit Ghana en het was weer een belevenis.

Het gastenhuis is gereed in de ruwbouw. Dat wil zeggen, de fundering is er, de wanden en de verdieping vloer zijn aanwezig, de houten wanden op de eerste verdieping staan er en het dak is compleet aangebracht. O ja, de houten kozijnen staan er ook al in. Dus men hoeft alleen nog de vloeren af te werken en de muren effen te pleisteren aan de binnen- en de buitenkant. Er moeten nog plafonds in de slaapkamers en op de gangen op de eerste verdieping komen. Op de begane grond moet er waarschijnlijk ook nog een plafond in, maar dat is voor latere zorg. Alles moet nog geschilderd worden en ook moet het glas moet nog geplaatst worden. De houten trap naar de eerste verdieping is besteld en ook is de stalen noodtrap besteld. De noodtrap is op het allerlaatste moment besteld omdat we even de veiligheid over het hoofd hadden gezien. Nu kan men op de begane grond en op de eerste verdieping op twee plaatsen het pand verlaten.

Alles staat er voor Ghanese begrippen mooi strak bij. Het heeft wat moeite gekost maar het is gelukt. Voldaan zijn wij dan ook naar huis teruggekeerd.

De groeten van

Adri en Koos

 

 
     
 

MAIL VAN KOOS 2.

Zondag, 20 december 2009

______________________

 

Hallo, hier is de 2e mail uit Ghana. Dit heeft wat moeite gekost. Na 6 pogingen hebben wij dan nu een locatie, die stroom heeft en ook nog een satellietverbinding. Nu nemen wij die verbinding wel zelf mee, maar toch……. het werkt. Telkens was de stroom eraf, of de zaak sloot over een half uurtje, of we kregen geen verbinding met de satelliet. Nu kom je er wel achter in welke weelde wij leven in Europa. 's Avonds zitten we bij kaarslicht, als de batterijen leeg zijn. Water moet gebracht worden; het toilet is een hudo*, zoals vroeger bij de jeugdbeweging. Elke dag boodschappen doen, want een koeling is er niet. Drinkwater moeten we kopen in flessen. Ga maar doen! Maar dat wisten we al en ik heb er voor gekozen, wel tijdelijk natuurlijk, maar dan nog.

 

Door al deze toestanden kan ik ook de e-mails niet lezen. Het duurt zo lang voordat het bericht te voorschijn komt, dat het veel te veel kost via de satelliet. Dus daarom bij deze mijn excuus voor het niet beantwoorden van de mails.

 

Zo, nu dan wat nieuws uit Ghana: 

met de bouw gaat het uitstekend. Een deel van het dak , de nok en de muurplaten met trekbalken* liggen er al. Nu moeten wij met de houten wanden gaan beginnen. Het heeft wat moeite gekost, om dat de timmerlieden bij te brengen. Zij willen eerst het dak afmaken en dan de wanden. Maar dat gaat niet, want de wanden hebben een dragende functie voor het dak. Dan krijgen wij het dak nooit meer op de juiste hoogte. Dus op een morgen eerst uitgelegd, hoe de belastingen op het dak werken en dan gewezen op de noodzaak van de ondersteuning. Na een uurtje hadden zij het door. Dus zijn wij nu al drie dagen bezig om alles voor te bereiden. En a.s. maandag gaan we beginnen met het stellen van de onderdelen. We hebben wat nieuwe tegenslagen gehad, maar dat mag de pet niet kreuken.

Wij zien het hier wel zitten, dat de doelstelling gehaald gaat worden.

 

Om nog iets van hier te vertellen:  Joop is verbonden als assistent- onderwijzer aan een lagere school in Zeno. Nu is daar al elektriciteit, maar nog geen meter. Daar is wel voor betaald, maar die is nog niet geleverd. Joop gaat er achteraan om uit te zoeken wat er loos is. Er blijkt nu, dat de man met al het opgehaalde metergeld, iets anders heeft gedaan. Nu: er ontstaat  een geweldige rel in het dorp, maar binnen twee weken komt er een meter. Maar daarna komen ook de andere meters en er zullen koppen rollen in Zeno

 

Bij ons in Oyarifa komt ook elektra. Joop zit hier in de buurtcommissie als secretaris. Nu blijkt, dat daar ook zulke praktijken voorkomen. Er is geld betaald aan een ambtenaar van de gemeente om de weg een beetje begaanbaar te maken. Kosten: 850 cedis. Er is 500 betaald, maar er is nog niets gebeurd. Joop heeft een brief geschreven en alles is in rep en roer. De mensen komen langs bij Joop met de gekste verhalen, maar zelf hebben ze niets gedaan. Alle anderen zijn verkeerd bezig geweest. Joop hoort alles aan en zegt dan precies waar het verkeerd is gegaan. Hij zegt dan ook in de brief, dat er al betaald is en dat er niets gebeurt. De chef van de man, die het geld heeft ontvangen, leest dit, maar schrikt ook Want hij heeft ook een deel van het geld gekregen. Dus ook hier brand bij de ambtenaren. Maar de shovel komt er aan, dat weten wij zeker.

 

Wij denken ook, dat wij niet de platen voor het dak hebben gekregen,

die we betaald hebben. Ze zijn zo slecht, dat de lagen onderling

loslaten. We zullen wat extra spijkers gebruiken.

 

Ik kan ook niet regelmatig mailen met Adri, maar  ik bel haar om de andere dag even op. Even haar stem horen en dan gaat het wel weer.

Met ons persoonlijk gaat het goed hier. Ook met de fam. Carbonu en de andere personen hier op de plot.

 

Wij zaten om elf uur bij RUFUS PARK  om te e-mailen, maar zij gingen pas om twaalf uur open. Het is nu zover. Voor twaalf uur drinken wij geen alcohol, dus ik ga nu afsluiten, want ze komen de bestelling opnemen.

Het weer is hier nog steeds warm met af en toe een buitje. Vannacht ben ik wakker gehouden door een mug en dus heb ik om 1.30 uur mezelf ingesmeerd met muggenolie. Daarna heb ik geslapen tot acht uur.

 

Zo, nu dit allemaal geschreven is, kan ik weer met een gerust hart verder.

 

Heel veel groeten van Joop en mij.

 

Koos

 

 

     
 

MAIL VAN KOOS 1.

Vrijdag, 13 november 2009

________________________

 

Opeens ben ik een e-mail aan het voorbereiden. Ik zit nu op de plot* buiten in de schaduw aan een klein tafeltje op een plastic stoeltje met de laptop van Joop. Buiten is de temperatuur 40 graden in de schaduw. Toch waait er een lekker koel briesje en dat maakt het dan weer lekker.

Het is nu tien over vier en de jongens zijn voor deze week  klaar en naar huis.

Jullie zullen wel begrepen hebben, dat wat de e-mailverzending betreft het wat moeilijker is dan in het begin van dit jaar. We hebben namelijk nog geen stroom voldoende om de laptop voluit te kunnen gebruiken. Ik heb twee keer geprobeerd om in Medina aan het e-mailen te geraken, maar twee keer viel de stroom uit, dus ik ging onverrichter zake weer naar huis.

De vlucht was weer prima en de ontvangst als vanouds. Dus het bier stond klaar. Na een paar dagen wennen zijn we de maandag erop begonnen: gelijk goed er tegenaan. Het metselwerk is nu gevorderd tot de bovenkant van de lateien*. Daar moeten nog twee volle lagen bovenop en dan nog de twee topgevels. Dat is het laatste metselwerk dan gaan we beginnen met het dak. Het hout hebben we al binnen en de pannen ook, dus die zorgen zijn voorbij. Als we nu ook uitkomen met de kosten van de timmerlieden, dan lukt het om het gastenhuis waterdicht te krijgen. De rest kunnen ze dan in verschillende fases doen. Zoals de kozijnen plaatsen. Dit zal Anthonie verzorgen. De ramen plaatsen, ook door Anthonie of een van zijn medewerkers. Het schilderen doet Joop zelf. Kakra zal een noodtrap maken van staal aan de buitenkant.

We hebben op de houtmarkt al ons hout gekocht, allemaal balken van 16 fth* lang en ze zijn 5 x 15 cm, dat is mooi. Maar de balken die we krijgen zijn variabel in lengte van15 tot 18 fth.

Gelukkig heb ik met 14 fth gerekend, dus we hebben voldoende en kunnen dus ook wat extra’s doen. Met de multiplex platen is het wat minder gesteld. We kochten 209 platen van 12 mm dik, 122 x 244 cm. We zouden deze de volgende dag ophalen, maar 's avonds stond ineens de wagen op de plot met de platen. Ze hadden ze besteld  en de chauffeur was bereid om door te rijden en het transport koste niets. Nou, dat is mooi meegenomen hier, want dat scheelt 170 cedis*. De volgende dag ging ik even controleren of wij alle platen hadden ontvangen. In 48 cm zitten 40 platen van 12 mm dik. Dus ik heb de stapel nagemeten en kwam aan 24 platen meer dan dat we besteld hadden. Die zouden we teruggeven als we klaar zouden zijn. Oké, zo gezegd zo gedaan, maar ik vertrouwde het niet en ging de platen tellen. Nu kwam ik tot de ontdekking, dat we niet alleen platen van 12 mm dik hadden gekregen, maar ook van 18, 16 14 en 10 mm dik.

En nu komen we platen te kort. Dus heeft Joop een boze brief geschreven, en aangegeven, dat hij verwacht, dat wij een aantal 12 mm platen erbij krijgen en dat we de afwijkende maten zullen uitsorteren tijdens het werk.

Als dit achter de rug is, krijgt de leverancier een telefoontje van ons en dan kan hij de platen komen ophalen voor zijn rekening. Dat zal hij niet leuk vinden en misschien ook niet doen. Wij wachten af! 

De eerste tegenvaller hebben we inmiddels ook gehad en dat was, dat de lateien twee keer gestort moesten worden. De eerste keer is geheel mislukt. Dit komt hierdoor: de man die dit zou doen had het zand en de cement al gemixt, zonder dat hij kon weten of de bekisting op tijd klaar zou zijn. Dat was niet zo en dus heeft dit een nacht overgestaan. Normaal zou ik dit afkeuren, maar de volgende dag hebben we er twee balen cement aan toegevoegd en het toch geprobeerd. Ik dacht: "Dat heeft hij meer gedaan" en heb dus de lateien laten storten. Toevallig werd ik een beetje ziek, dus hebben de lateien vier dagen in de kist gezeten. Dat moet voldoende zijn om te kunnen ontkisten. Bij het ontkisten werd al gauw duidelijk, dat er iets niet goed was. De stukken beton vlogen om onze oren. Alle hoeken braken af en bij controle was de beton nog niet eens hard. Dus het besluit om te slopen was snel genomen. Het cement was die nacht geheel uitgewerkt.

 

Wie dit zal betalen is nog niet beslist. Maar vandaag zijn de laatste lateien gestort en al het sloopbeton is op een hoop gegooid. Maandag gaan we weer verder. We lagen vóór op de planning, maar die voorsprong zijn we nu kwijt. Nu gaan we proberen om bij het timmerwerk van het dak en de wanden weer wat terug te verdienen.

Ik ben nu bij elkaar drie dagen aan de dunne geweest, maar verder gaat alles hier goed. Nog geen controle van het rijbewijs gehad en ook niet van de bouwvergunning, dus we zullen er het beste van hopen. De volgende keer zal ik iets vertellen over dingen, die hier in Ghana allemaal mogelijk zijn op het gebied van elektra.

 

Groetjes aan iedereen van Joop en Koos

 

 
     
 

KOOS BATIST: Voor de tweede maal dit jaar naar Ghana

oktober 2008

________________________________________________________

 

Ja, het verlossende woord is gekomen uit Ghana. Joop Visser heeft voldoende geld om het gastenhuis in ruwbouw af te kunnen maken. En ik zal dat met veel plezier gaan doen.

Het gaat allemaal wel snel nu. Het is nu 5 oktober en 28 oktober vertrek ik richting Ghana. Er moet nog veel gebeuren, visum aanvragen, prikken halen en malaria pillen slikken.

Adri komt mij achterna op 9 december en samen komen wij terug op 12 januari 2010. Wij zullen daar Kerst en Oud en Nieuw vieren samen met de Ghanezen. Ik ben benieuwd of zij daar ook vuurwerk hebben. Dat zal wel niet, want alles is zo droog daar dat dat een grote brand wordt. Kerst zal wel bijzonder zijn, want een viering op de zondag is al een belevenis laat staan met de Kerst.

Mijn slaapkamer staat al klaar in het huis van Joop. De familie Carbonu verhuist deze week ook naar hun nieuwe woning. Dus straks met z’n allen op de locatie gezellig pionieren. Adri zal voor Joop zijn huis de gordijnen maken als ik na aankomst de juiste afmetingen en de ophang- mogelijkheden heb doorgegeven aan haar.

Ook zal er een oplossing voor de koelkast gevonden moeten worden nu alles op de windmolen aangesloten moet worden. De koelkast kan daar niet bij die vraagt te veel. Dus gaan we opzoek naar een koelkast die op gas kan draaien. Die zijn veel duurder dan de normale elektrakoelkasten.

Ik wens u van deze plek prettige feestdagen en een voorspoedig 2010 ook namens Adri en hopelijk tot ziens in januari.

 

Koos Batist

 

 
     
 

Bezoek vanuit het Oude Westen Pastoraat

________________________________________________________

 

Omdat een goede vriendin van ons voor 9 maanden vrijwilligerswerk in Ghana is gaan doen, werd er besloten haar op te zoeken. Vanuit het Oude Westen Pastoraat in 
Rotterdam zijn we ook nauw betrokken bij Joop Visser zijn werk en hebben we in Rotterdam ook al vele uren met hem doorgebracht. Vandaar dat we het een unieke kans vonden ook Joop te bezoeken in Ghana. De allermooiste verrassing was dat hij ons, vermomd als taxichauffeur samen met Ken, op kwam halen van het vliegveld.
We werden allerhartelijkst ontvangen door de familie en doken zo het warme bad van Ghana in.
 

Natuurlijk hebben we ook Joop zijn prachtige plek bezocht, nog niet helemaal klaar misschien, maar ontvangst met een heerlijke kop koffie maakt alles goed en hemels.

We hebben met Joop, Ken en zijn gezin vele genoeglijke uren doorgebracht. Daarna zijn we op rondreis gegaan. Het Mole park, een projekt bezocht van Meet africa rural village experience en de werkplek van onze vriendin Tytsia in Navrongo.


Aan het eind van onze reis werden we door Joop uitgenodigd om met hem zijn Afrikaanse droom te delen. Bovendien konden we dan de prachtige, pasgeboren baby van Ken en Emefa ook nog bewonderen. We sliepen onze laatste nacht in het huis in Oyarifa en hebben 's morgens genoten van de rust en natuur van deze prachtige plek!
 

Ghana is een geweldige ervaring en door de vriendelijke en warme ontvangst van Joop en de familie Carbonu een onvergetelijke reis.
Vanuit Nederland zullen we aan Joop blijven denken en mogelijkheden zoeken om zijn werk te ondersteunen.
 

Met vriendelijke groeten,
Bernadette Lengkeek
Nel v.d. Boogaard

en Tytsia de Jong

 

 

 

 

 

 

 

Ireen Poldervaart

is een jonge vrijetijdsmanagement studente van 22 jaar.

Zij is voor een stage, in het kader van haar studie,

naar Ghana gegaan. Doel van haar stage was om

een voetbaltoernooi te organiseren in Madina.

_____________________________________________

 

Welcome to Ghana!

Mijn eerste momentje begon al bij de gate van Schiphol, daar heb ik Frank ontmoet, een Ghanees uit Zweden. Het was heel gezellig en maakt het wachten veel korter. Uiteindelijk hadden we een uur vertraging, maar het was een prima vlucht en goed verzorgd door KLM. Tijdens de vlucht heb ik Peter en Steven ontmoet, zij zaten naast mij. Na een veilige landing, hebben zij mij geholpen met mijn koffer en keyboard. Ondanks dat ik toch een beetje last had van een gezonde spanning, voelde ik me eigenlijk heel veilig. Steven heeft met mij gewacht tot dat Ken naar mij toe kwam. Uiteindelijk heb ik drie e-mail adressen en telefoonnummer uitgewisseld....to keep in touch.....

Toen ik de airport uit liep voelde ik heerlijk zo’n warme deken over me heen komen...jah ben nu echt in een tropisch land, en voelde me meteen als een vis in het water!
 

Op het moment dat ik Ken en Irene ontmoette was het helemaal goed. Thuis aangekomen had Ken een liedje voor mij gemaakt en heb ik de rest van de familie ontmoet. Daarna heb ik lekker geslapen, mijn eerste nachtje Madina.

De volgende dag ben ik samen met Seli(het zusje van Irene), Madina ingegaan, ik heb verschillende scholen bezocht, zo heb je de overheidscholen, deze zijn heel groot, met weinig faciliteiten en hele grote klassen. En je hebt de katholieken scholen, dit zijn private scholen, waar beter voorzieningen zijn waardoor beter onwijs gegeven kan worden. Het verschil tussen de scholen kun je zien aan de uniforms die gedragen worden. Meisjes hebben net als jongens kort haar, mij is gezegd dat de reden is voor het korte haar van de meisjes, dat ze niet met hun haar kunnen spelen tijdens de les.


Ik heb al twee huwelijksaanzoeken gehad....haha...En soms is er verwarring, waar komt dat meisje nou vandaan?!...is ze van China of is ze van India….en dan is het Europa ?!

De markt leeft! Al die kleuren, geuren..fruit, groentes, gerookte vis, kruiden....je moet het mee maken! En heel veel vrouwen die druk aan het onderhandelen waren.


Ken’s passie is absoluut 100% muziek! Daar bewonder ik hem voor. Uit het niets is daar weer een prachtige song en altijd met een diepere boodschap. Maar ik ben bang dat ik aan het eind van dit avontuur ook een song moet gaan zingen...haha....dat wordt nog een feestje...!!

Samen met Seli en haar beste vriendin Christien ben ik naar de Trade Fair in Accra geweest. Trade Fair kun je eigenlijk goed zien als de huishoudbeurs..maar veel minder vrouwen, ellebogen werk en karretjes. Het zijn twee grote hallen met daarin allemaal standhouders die, kleding, audio, sieraden...etc...verkopen.

Football project
Vanaf het moment dat ik ben aangekomen is mijn project al begonnen. Iedereen doet hier aan netwerken. Je praat en vertelt. Irene is een groot voetbalfan en gaat met mij de stadions van Accra laten zien. Dit is echt een voetballiefhebbendland!!! Met zo veel passie & plezier!

 

Maandag worden er veel toernooitjes gespeeld bij ons achter op het veld, dan zal ik samen met Ken coaches benaderen voor mijn project. Het echte organiseren gaat deze week beginnen. Mijn project wordt zeer serieus genomen en gaat op dit moment eigenlijk sneller dan de planning.
 

Project; week drie
Uiteindelijk ben ik hier natuurlijk voor mijn project en het gaat goed met mijn project. Vandaag hadden we een tweede meeting met de coaches en woensdag wordt het toernooi gehouden. Heel spannend!!! Dus tot zover heb ik niets te klagen en gaat het voorspoedig….(het gaat wel allemaal super relaxed…haast, stress en ik heb het druk druk druk kennen ze hier volgens mij niet).
 

Het project in een notendop....
Ik ben in mijn derde week en alles gaat goed, ik loop volledig op schema als het gaat om mijn project. Woensdag was mijn grote dag!
De dag was daar en het begon al niet zoals ik het wilde, een mooie blauwe lucht, een zonnetje en een koel briesje...Toen ik uit het raam keek kreeg ik een andere verrassing....regen, regen, regen en hard....ik zag mijn toernooi, mijn dag al helemaal in het water vallen...maar goed een Ghanaian blijft optimisch en positief denken, dus ik ging mee in die flow....Eind van de ochtend was de regen gestopt, alle team, coaches, scheidsrechters waren op tijd aanwezig, lijnen waren gelegd en het veld lag er verder goed bij (geen gras maar normaal gesproken wel erg vies met afval). Het was uiteindelijk een geweldige middag! Het was gezellig, er werd fanatiek, serieus goed voetbal gespeeld en lekker gegeten en gedronken en er was veel belangstelling van omwonende en voetballiefhebbers.
 

KIP
Mijn lichaam had wat opstart problemen, moest even wennen aan het klimaat, het eten en de dagindeling.... met eten ben ik nogal voorzichtig...dit is het land van KIP!!! Heel veel KIP...haha...gedroogde vis, rijst, brood, en banku (het is een soort deeg), Fufu en Kenkey. Maar vooral veel en zwaar eten. Daarnaast drink ik veel thee en water.
 

Kip moment (voor iedereen die me een beetje kent.....als ik een beetje kan zien dat het van een dier is...dus bot of graat....dan haak ik af)
Dit ga je echt niet geloven..maar ik ben grensverleggend bezig geweest. Ik dacht lekker kip, op het moment dat ik een hap wilde nemen had ik wel even me twijfels, ziet kip er wel zo uit, maar goed ik was hongerig...dus ik nam dapper een hap, en dacht nee Ireen je wilt nu niet denken.....je wilt het niet weten....door kauwen meid en vooral blijven glimlachen....en op dat moment zegt Seli wat ik precies aan het eten was...the insides of chicken....haar lievelingssnack....owh dat was zo’n naar moment. Maar ik kan nu wel zeggen dat ik minder moeilijk ben geworden.

Dance baby, dance...
Zoals een echt vtm-er het betaamd ben ik vrijdagavond los gegaan...Samen met Seli en Christien en de boyfriends, Selasi and Micheal. Op weg naar de city Accra in de zoals Micheal zijn auto noemt; The Black Night Rider..haha goeie grap...want het ding rammelt nog al en is bijna geen auto meer te noemen, was het ongeveer een half uurtje rijden. Eerst zijn we naar Aphrodisiac geweest, een zeer chique club...maar Micheal en ik waren de enige twee die de heupjes aan het los gooien waren...dus echt gezellie..hmm....maar dat kwam helemaal goed in de club Yegoala...dat was zo super!! Even tussen door voor de goede orde, iedereen houd van muziek! Overal hoor je muziek en 's avonds op straat zie je overal mensen dansen....owh dit is echt zo geweldig! En ik kan zeggen, dansen dat kunnen ze hier onwijs!!..jah jah ook de mannen... zo sexy joh...haha....En voor de ladies..het komt vanuit de heupen en dan je billen draaien...maar onthoud die heupen, dat is waar het begint. Verder kun je het uitgaan goed vergelijken met het uitgaan in Nederland.

National Theatre
Donderdagavond ben ik samen met Seli, Christien, Selasi en Micheal naar het National Theatre geweest daar was de Ghanese Idols, genaamd: Stars of the future. Echt het was zo goed. Het waren drie jongens en drie meisjes, het was echt een show vol enterainment!...het was een zeer geslaagde gezellige avond.

Beach Labadi
Natuurlijk kon een dagje strand niet overgeslagen worden en daarvoor had ik een heerlijke luie zondag voor. We hebben lekker aan het strand gelegen en daarna herlijk het koude water in...haha. Het strand is best interessant, omdat je op het strand verschillende nationaliteiten ziet. Waaronder ook veel mannen uit India, dat maakte mij natuurlijk een zeer interessant persoon. Misschien wel een beetje te interessant. Maar ik werdt goed beschermend door Selasi en Micheal.


Vrijetijd
Als VTM-er wil ik al mijn domeinen (sport, kunst & cultuur, entertainment, evenementen, educatie, hospitality, toerisme, recreatie, retail.... ) ook in Accra beleven. Zo ver ik nu kan vertellen zal ik deze week naar een voetbalstadion van Accra gaan en naar het museum. Het is goed om lekker bezig te zijn en je te bevinden tussen de mensen. Natuurlijk mis ik thuis en jullie allemaal.... maar ik kan zeggen mijn dagen vliegen voorbij... voordat ik het weet is het 6 uur en valt de nacht.
Het is regenseizoen op dit moment in Ghana, dus gelukkig voor mij (omdat ik nog al ondernemend ben haha) is het wat koeler. Ik denk rond de 28 graden ofzo met een breeze...heerlijk!! Donderdag hadden we een lekkere harde regenbui gehad...toen kwamen de potje en pannetje te voorschijn..want hier en daar lekt het dak een beetje...

This part I will write in English so Ken my caretaker can read it to, because I can say that I have had a very warm welcome....and within two days I could say that I felt at home. And now I think when the four weeks pass by, I will be defining between two countries and two homes.

L.O.V.E.
In Nederland had je een tijdje geleden een programma op NET 5, genaamd Grenzeloos Verliefd. Een Nederlands meisje is naar Ghana, Accra verhuist voor de liefde van haar leven, Apollo. Voordat ik weg ging, kwamen de goede grapjes….oe..Ireen….straks kom je ook thuis met je Apollo….Echt de dijenkletser van de dag, natuurlijk!…….haha nee joh… ik heb helemaal geen tijd voor Apollo, maar ik begrijp haar nu wel iets beter. Uiteindelijk maak je die beslissing om te emigreren niet alleen voor de liefde van je leven maar ook voor het land, met al haar mooie en minder mooie kanten.

Heimwee

Heimwee, het is een soort van lelijke kribbel..het komt het en het gaat. Vier weken geen woord Nederlands praten helpt. Ik kan dus totaal niet wennen aan het weer. Het is heel raar de ene dag is het zo ongelofelijk warm dat je bijna niets kunt doen en de volgende dag regent het hard en is het koud (22 graden). Op zich echt koud heb je het nooit in vergelijking met Nederland, maar dit weer schijnt nu winter weer te zijn in Ghana. Het gevolg is dat ik al twee weken lichaamspijnen heb en verkouden ben. Thuis en in de wijk heerst er Malaria….maar ik kan zeggen elke avond slik ik mijn malariapilletjes…. en ik wordt heel erg goed in de gaten gehouden door mijn familie hier. Het is apart weer maar je hoort hier geen mens klagen over het weer…


Nog even over dat KIP moment…ik heb het hier ook maar even open en eerlijk vertelt…owh het is echt een goeie grap geworden….
 
Activiteiten
Naast het project probeer ik zoals ik al eerder heb vertelt zoveel mogelijk verschillende vrijetijdsmanagement activiteiten te ondernemen, zolang de omstandigheden dat toelaten……. Ik ben een echte Stars of the Future (Idols) fan geworden…owh echt als je dit hoort die meiden en jongens kunnen zingen en dansen….helemaal geweldig !!
Daarnaast ben ik ook nog naar het National museum geweest…was erg interessant en heel erg klein. Daarna zijn we ook nog naar het Art Centre, dit is een soort Turkse Bazaar idee. En onderweg diverse monumenten gezien. In het weekend ben ik met Seli en Selasi naar de Botanische tuin geweest op Aburi… Het was iets meer dan een half uurtje rijden met de bus… Deze tuin ligt boven op een berg. Ik ben nog al een meisje dat houdt van bloemen en niet zo zeer van bomen….en ik zag alleen maar bomen, maar Irene neemt me de volgende keer mee naar Aburi en dan zal het anders zijn…haha….maar het is een uitstekende picknick plek, mocht je er ooit heen gaan!

TROUBLE
Na mijn toernooi, donderdag kreeg ik blaren op mijn handen, die op de ouderwetse manier daar zijn behandeld en ik kan je zeggen pijn kun je dan even niet omschrijven. Maar na verloop van tijd begon ik mij steeds slechter te voelen. Zondag was de zus van Irene op bezoek. Gelukkig voor mij is zij een dokter en kon ze mij meteen behandelen. Want ik had alle symptomen van malaria en zodra je malaria hebt moet dat meteen behandeld worden met een kuur (zeg maar gerust een paardenmiddel...poeh wat krachtig). Ik heb me die maandag nog nooit zo naar gevoeld als toen, maar ik wist dat ik in hele goede handen was van Irene en Seli en dat gaf mij een rustig en goed gevoel, zover je dat kunt hebben. Dinsdag ging het al weer een stukke beter en ben ik weer langzaam activiteiten gaan doen, omdat ik woensdag heel graag naar Cape coast wilde gaan plus mijn dagen geteld waren tot aan mijn vertrek terug. Dankzij de kuur, ORS en de Cola ging mijn herstel erg snel.

Olympische spelen
De Olympische spelen heb ik wel een beetje kunnen volgen. Ghana participeerde in de atletiek en in het boxen. Naast voetbal is boxen een zeer populaire sport. Helaas was Ghana niet gekwalificeerd voor het voetbal


The African dream van Ken
Ondanks dat ik me nog niet helemaal lekker voelde heb ik toch geprobeerd om, om de dag een activiteit te ondernemen. Daarom had Ken besloten dat ik een dagje met hem en Irene mee zou gaan. Rond rijden en bezoekjes brengen aan bedrijven waar Ken contacten mee had. Zo ben ik naar een groot Beverage bedrijf geweest waar Ken een optreden voor had gedaan. Was nog best apart, want Ken had een kort gesprek (in een koud koud kantoor) met de marketing manager, ook een vriend van Ken, en die vriend vertelde mij dat hij ook een paar jaar terug naar Nederland was geweest. Dus logisch ik vraag hem naar zijn ervaring. Hij begon vrij snel te praten over zijn ervaring op de Wallen in Amsterdam....hoe ga je daar nou op reageren?!...was dat het beeld dat alleen was achter gebleven van Nederland...zo naar...en toen kwam het, Ireen deze ervaring mag je niet missen, echt!....
Later die dag zijn we naar ‘The African dream’ van Ken geweest, zijn prachtige nieuwe huis, het huis van Joop Visser en het gastenverblijf. Het is allemaal nog in aanbouw. Owh het uitzicht is echt zo mooi! Als het eenmaal zo ver is, is het the place to be!

Gomoa Fetteh Feyenoord
In de planning stond dat ik eerder Gomoa Fetteh Feyenoord zou bezoeken, maar een strakke planning aanhouden als in Nederland is zeer moeilijk. Mijn laatste woensdag in Ghana heb ik een bezoekje gebracht aan Feyenoord Ghana. Het was een lange rit en we waren met de hele familie (Ken, Irene, Selali, Seli and Selasi). Het ligt echt heel erg afgelegen, op een gegeven moment was het zo stil dat we onze twijfels hadden of de Feyenoord borden wel echt waren. Maar daar was het, het complex van Feyenoord Ghana. Het zag er mooi uit! Ik heb daar nog gesproken met een trainer en het rondgelopen met Feyenoord personeel.

Cape Coast: Emina Castle
Omdat we er een dagje uit van wilde maken zijn we na Gomoa Fetteh Feyenoord door gereden naar Cape Coast, dat is ongeveer anderhalf uur verder rijden. Aangekomen in Cape Coast hebben we een bezoek gebracht aan het Emina Castle. In dit kasteel is de slavenhandel begonnen. We hebben daar een uitgebreide rondleiding gehad. Het heeft op mij indruk gemaakt, van de buitenkant en van een afstandje ziet het witte kasteel er aantrekkelijk uit maar wat er daadwerkelijk gebeurde is zeer betreurend. Dit was een moment dat je mee maakt en eigenlijk niet echt goed kunt verwoorden op schrift.

Award gala
Ik kan niet zeggen dat ik weinig heb meegemaakt. Zo ben ik ook naar de 19th National Marketing Performance Awards geweest, deze awards worden uitgegeven door CIMG, Chartered Institute of Marketing Ghana. Dit is een van de belangrijkste Gala’s in Ghana en Ken mocht hier optreden. Allemaal belangrijke vertegenwoordigers van grote en kleine bedrijven waren aanwezig, zo was bijvoorbeeld ook de grote baas van MTN aanwezig, dit bedrijf kun je goed vergelijken met Vodafone, MTN is nu alleen nog maar verkrijgbaar in Africa.
Het thema van de avond was: Improving the work ethos of the Ghanaian. The role of strategic marketing. Zo kreeg de beste marketing man en vrouw van het jaar een award, het product van het jaar, de beste marketing student van het jaar....en ga zo maar even door. Het werd ook live uitgezonden op televisie! Was echt een super leuke avond, ik was ook zo blij dat Ken mij had uitgenodigd.

Grote markt in Accra
Ik had al verteld over de markt in Madina, en nu heb ik ook nog een bezoekje gebracht aan de grote markt in Accra. Owh ik was zo bang dat ik Seli of Selasi zou kwijt raken (die zorg was nergens voor nodig, want ik werd zeer goed in de gaten gehouden), het was zo druk en vies. Maar zeer indrukwekkend om te zien hoe er handel wordt gedreven en hoe blij en vriendelijk de mensen zijn...want ik geef eerlijk toe als ik daar elke dag moest werken...nee mij wil je dan niet meer kennen.

Hygiëne is niet zo als in Nederland, met eten was Seli voor mij altijd heel voorzichtig, ze wist precies waar ik wel en niet kon eten. Hygiëne is wel belangrijk maar lang niet vergelijkbaar met de Europese normen van hygiëne. Zo heb je in Madina aan de New and Old Road open riolen langs de weg, dus als ik even wilde oversteken...jah toch maar even springen...

Kakkerlakken ik kan er niet om heen...beestjes/dieren nee voor mij hoeft het niet. Maar jah je kunt er niets aan doen, ze zijn er toch, gillen of op een stoel staan heeft echt geen zin joh...maar ik had wel me kakkerlak momentjes, ben je lekker je blog aan het tikken trekt er op eens een kakkerlak een sprint over je toetsenbord, ben je lekker aan het koken, wat zie je vanuit je ooghoek een kakkerlak over de muur en ben je net begonnen aan je ontbijtje, zet je bord even op tafel, heb je opeens kakkerlak op je brood...

Mijn Hellogoodbye moment
Ik heb een prettige vlucht gehad met KLM. 6,5 uurtjes vliegen dus op zich was het voor een lijnvlucht geen lange reis. Bij aankomst op Schiphol verheugde ik me zo op dat Hellogoodbye moment (televisie programma op nederland 1). Ik zag mezelf al helemaal uit de gate komen en dat je dan zo warm ontvangen wordt door je familie. Daar ging me HelloGoodbye moment...want ik kwam natuurlijk uit de verkeerde gate...geen familie te bekennen....Jah dat was dan weer even jammer.....maar ik kan zeggen ben blij om weer thuis te zijn !!

LEF!!
Dit was voor mij een zeer unieke ervaring, één die ik zeker niet had willen missen, het was dan ook een geweldige belevenis. Daarom zeg ik je, mocht je ooit de kans krijgen om een avontuur in Ghana of Africa aan te gaan, ook al doe je het alleen, ik zeg je, je bent nooit alleen! Ga het aan! Doe het gewoon! Vertrouw vooral jezelf, geloof in wat je komt doen en maak contacten en blijf vooral lekker genieten! Dat is zo belangrijk.



“Bent u toe aan een heerlijke ontspannen vakantie....en wilt u ultiem genieten van ‘the African dream’....dan is GHANA uw bestemming!

 
I will miss Ghana and especially the Carbonu family, I love you all!!!

With Love
Ireen

 
     
 

Arnold en Rixt

zijn twee jonge mensen

die een maand lang van de gastvrij

hebben genoten en Ghana in hun

hart hebben gesloten.

________________________________

 

Muziek en mango's

 

Joop!
hey hey, net het laatste stukje mango mee, na een weekend langs alle ouders en Inge en Martijn natuurlijk, met heel veel cadeaus voor iedereen, en mango's.
Nu dus weer terug op aarde, een beetje. Want Madina dreunt nog na. Wat is het stil in Amsterdam, jemig, in heel Nederland eigenlijk, heel stil. Geen kerk en geen claxon te horen, dus dan zelf maar veel zingen lawaai maken.

Na de eerste dagen Madina reisden we naar de Volta regio, naar Ho.Daar ontmoetten we Dickson met wie we in de gevangeniskroeg van Ho ("save and cheap") een pils gingen drinken. Een week lang heeft hij ons van alles laten zien en we gingen een dag mee naar een klein dorp waar hij boeren uitleg gaf hoe ze honing konden maken.
Geweldig, en heerlijk gegeten met de mensen daar. Ook in Amezope geweest en bij de waterval en we sliepen buiten Ho in het gastenverblijf van de leerboerderij van Dickson.

Terug in Madina dook ik met Ken de studio in. We hebben samen meer dan 3 dagen gewerkt aan zijn liedjes en ook een volledig nieuw liedje opgenomen: "Goodmorning Blues", gebaseerd op de versie van Leadbelly maar volledig toegespitst op de mensen van Madina. Ken heeft er een hit van gemaakt. Ondertussen namen Ken en Ireen ons mee naar het strand en hebben we Accra beter verkend. Ook met Ken mee naar een optreden geweest en dat was om verschillende redenen memorabel. We zagen wat er gebeurt met Europeanen en wat Ghanesen doen als de versterker kapot gaat.

Toen zijn we gaan reizen, eerst Cape Coast en Elmina, forten en Kakoum, maar ook het Java-museum, een onbekend verhaal over de Ghanesen die in het Nederlandse leger vochten in Nederlands Indië. Via de hectiek van Kumasi toen naar het noorden. In Tamale bezochten we het nieuwste voetbalstadion van Afrika en verder waren we te gast in een dorp waar de chief ons toestond bij de heilige plaatsen te kijken en waar we mee kregen hoe de vrouwen pindakaas maken en nog veel meer, we hadden een gastheer die ons rondleidde in Tamale, een stad vol fietspaden en heel anders dan Accra.

Met een koffer vol cassettes en cd's met high life en hip life en borborbor muziek kwamen we weer terug in Madina. Ken en Ireen hadden een fantastisch plan uitgewerkt ondertussen en toen we langs de Katholieke kerk reden, zagen we het spandoek al hangen: Zea en Ken Carbonu in Concert: 'supporting the needy', free entrance, 21 july etcetera.
En zo stond ik die maandag samen met Ken op het podium van de oude Katholieke kerk. Ken speelde en introduceerde Zea; ik speelde en introduceerde Peter. Toen Ken weer, en ik weer, en we speelden samen en de Salsa groep kwam dansen en het was een waanzinnige avond. Zo'n concert had ik nog nooit eerder gedaan, en zo hadden de mensen in Madina nog niet eerder een blanke over het podium zien springen en stuiteren, ten minste, dat zeiden ze.

Dus een geweldige maand in Ghana, veel gezien en van alles ontdekt.
Rixt moet weer terug omdat ze een afspraak heeft met iemand van de film archieven in Accra.
Ik moet weer terug omdat Ken me weer snel het podium op wil schoppen daar. Oftewel, sparen maar.
 

Heel blij dat we Ken en Ireen en Selali en Selly en Radama en de hele familie hebben ontmoet en dat we in Madina telkens konden terug keren; dat voelde als thuis komen. Te gek dat we elkaar daar getroffen hebben, dat moeten we nog eens doen.


Hier stuur ik ook wat foto's van de nieuwe huizen met dak!. We hebben ook film van de huizen met Ken natuurlijk en dat komt allemaal op DVD snel naar jullie toe.

 

Voor nu eerst een groet uit Amsterdam,
I'm coming!

Arnold en Rixt.

 

 

 
     
 
Koos en Adri Batist
gaan al een aantal jaren met Joop Visser
mee naar Ghana en helpen hem
zijn droom (letterlijk) op te bouwen.
Hier het verslag van dit jaar.
__________________________________
 

GHANA 2008

 

Zo, Adri en ik zijn weer terug uit Ghana. Dit jaar zijn wij daar voor de vijfde keer geweest.

Boven verwachting stond het project er bij zoals afgesproken vorig jaar. Het huis van Joop was gemetseld tot een hoogte van 2,57 m. Hier moeten dan alleen de topgeveltjes nog op en dan is zijn woning ook gemetseld. Dan kunnen de daken er op en dat was de bedoeling voor dit jaar. Zoals te verwachten was het weer erg warm en vochtig. Ook het weer in Ghana is van slag. Juni moet in principe de fijnste maand zijn. Beetje bewolkt, zodat de zon geen vrijspel heeft en af en toe een verfrissend buitje. Maar nu is het warm en vochtig en flinke buien, waarin binnen een kwartier ongeveer 10 cm water valt. Je hebt er weinig last van maar de onverharde wegen zijn daarna voor een paar dagen onbegaanbaar. Wij zijn erg voorzichtig met het rijden, maar hebben toch een keer vastgezeten. En Adri zat dan ook volledig onder de modder toen zij hielp bij het loskomen. Maar daar gingen wij niet voor. Er moest gebouwd worden. Eerst iemand zoeken die de  daken kon maken. Die hadden wij snel gevonden. Dan het hout kopen. Dat duurt een hele dag. Bij het eerste dak hebben wij de timmerman, die het dak zou maken, zijn gang laten gaan. Hij kreeg de opdracht koop: het nodige hout voor het bedrag. wat ik ervoor uitgetrokken had, en laat ons weten wat het kost. Wij hadden een begroting, dus dat was onze richtlijn. Toen hij terug kwam waren wij verheugd want het was binnen de begroting. Wij begonnen al stiekem te denken aan het tweede dak. Het hout mocht gekocht en op het werk afgeleverd worden. Dat was binnen twee dagen geregeld. Dus een week na onze aankomst kon men beginnen met het dak. Dat werd volledig in het principe van handwerk uitgevoerd. Er kwam geen machientje aan te pas. Voor ons in Europa onbegrijpelijk maar dáár de werkelijkheid. Grote schuine kanten voor de nokgording en de muurplaten werden met een blokschaaf er aangelopen. Iedere balk werd met de hand afgezaagd. Alle lassen werden met de handzaag gemodelleerd. Gaten voor de bouten met de hand geboord. Prachtig om te zien maar economisch en efficiënt onverantwoord. Maar dit is Ghana, zo hoort dat. Zo heb ik dat geleerd en zo kunnen wij het. Maar gaan we daar wat aan doen? Kleine dingen uitleggen waarom men het anders moet doen? Technisch eenvoudige hulpmiddelen aanreiken. Alles heel klein en eenvoudig. Niet om dat zij dom zijn, maar om hun aangeboren cultuur een klein beetje om te buigen. Logisch denken, eenvoudig denken en niet letten op wat geweest is. Als het sneller kan, doen. Als het minder inspanning kost, doen. Zo heb ik uitgelegd het principe van een dommekracht. Op een bepaald moment staan er drie Ghanezen met alle macht aan een balk te duwen en te trekken om deze op hoogte houden, zodat een vierde er een draadnagel er in kan slaan om deze vast te zetten. Toen heb ik voorgedaan, met een balk en domp, om dit met een persoon te doen en die deed het ook nog eens met een voet en had zijn handen vrij om wat vast te houden. Maar de rest van de bouw hebben zij dat ook gedaan: 100% winst. Regelmatig was ik in discussie met de Ghanezen over de maatvoering. Dan mis je de Gamma, want al het hout hier is ruw gezaagd en is gevarieerd in zijn afmetingen. Daar kan zomaar anderhalve cm in zitten. Probeer daar maar eens een vlak dak mee te maken. Als zij een lat moeten zagen kan daar ook zomaar een cm verschil in zitten en ga zo maar door. Ik heb al de bijnaam van “Mister one cm”. Maar met enige uitleg zijn we toch tot elkaar gekomen en na 14 dagen lag er toch maar een mooi dak op. Geheel op onze manier, balken, platen, folie, tengels en panlatten. De bamboe-tiles komen later, maar die passen er precies op.

Toen wij dit zagen aankomen hebben wij de stoute schoenen aangetrokken en zijn na overleg met de timmerman het hout voor het tweede dak gaan kopen. Dat hebben wij zelf gedaan, omdat wij dachten goedkoper terecht te kunnen. Ook wij deden daar een dag over en dat was een hele belevenis. Eerst Alex, Anthonie en Ken “the woodmarket”opgestuurd om het hout uit te zoeken volgens onze specificatie. Toen kwamen zij terug en ging ik mee om te kijken of dat hout geschikt was. Toen dat was gebeurd, moesten zij weer langs om over de prijs te onderhandelen. Toen kwamen zij terug met de bedragen en de rekeningen. Ze kregen van ons het geld en gingen  betalen. Toen moest het transport naar de bouw geregeld worden.

We dachten dat we klaar waren, maar het hout kwam toch niet op het moment dat wij dachten. Door het slechte weer, een leverancier die niet op tijd de dakplaten leverde, kwam het transport veel te laat op de bouwlocatie en raakte vast in de modder. Wagen lossen in het donker, nachtwacht er bij tegen diefstal, en de volgende dag regelen dat we het hout wel op de juiste plek kwam. Dit kostte weer extra geld. Maar uiteindelijk was alles er.

De laatste maandag dat wij daar waren is de timmerman begonnen met het tweede dak. ’s Morgens, op de donderdag dat wij vertrokken, kwam er een nachtwacht, onze toeverlaat Frankie, melden dat alle balken, platen en de folie al op het tweede dak gelegd waren en dat zij nu bezig waren met de tengels en de panlatten. Dit hadden zij in vier dagen voor elkaar gekregen. En was tien dagen sneller!

Over leren gesproken, fantastisch, en daar gaan we voor.

De afspraak is gemaakt, dat wij het laatste deel van zijn aanneemsom  pas betalen als, hij ons een foto stuurt waarop duidelijk zichtbaar is dat de pannen er heel en netjes opliggen.

 

Wij zijn blij dat we weer terug zijn maar nog blijer dat de missie gelukt is. Wij danken hierbij iedereen die financiëel iets bijgedragen heeft aan het project. Als er mensen zijn die hierdoor in de verleiding komen om mee te doen, dan kan dat. Uw giften zijn altijd welkom.

 

We hopen zo volgend jaar door te kunnen gaan met het gastenhuis.

 

Adri en Koos Batist